Wyspa Lipari

Co jest w nich wyjątkowego? Przede wszystkim wciąż żywe i parujące wulkany, krystalicznie czysta woda, jaskinie, plaże i długie, pełne niesamowitych widoków, trasy spacerowe.

Lipari, największa z wysp, to nie lada gratka dla miłośników śródziemnomorskiej architektury, ponieważ miasto Lipari, składa się w większości z tradycyjnych białych domków pobudowanych poniżej wielkiego zamku.

Zamek na wyspie Lipari

Niemal równie ciekawa jest wyspa Vulcano, którą najlepiej zwiedzić na zasadzie jednodniowej wycieczki promem z Lipari. Na wyspie znajdują się trzy wulkany, a jeden z nich jest aktywny i to właśnie on powinien być celem naszej pieszej wycieczki. Trasa do Gran Cratere – bo tak nazywa się wulkan – jest jedną z najbezpieczniejszych dróg do aktywnego wulkanu na całym archipelagu, a jej długość to zaledwie 11 kilometrów – jej przebycie zajmie nam około 2 godziny i 30 minut.

Warta odwiedzenia jest również wyspa Salina, słynna z dwóch strzelistych wulkanów. Główny port nazywa się Santa Marina Salina, natomiast największym miastem na wyspie jest Malfa, gdzie znajduje się najprzyjemniejsza plaża w okolicy.

Kolejna z wysp Eolskich nazywa się Panarea. Wokół niej znajduje się kilka małych malowniczych wysepek idealnych na spacer, czy pływanie. Na wyspie znajdziemy też wiele atrakcji archeologicznych, na przykład odkrytą w 1948 roku wioskę z epoki brązu.

Inna z wysp, Stromboli, to właściwie jeden wielki aktywny wulkan. Warto zobaczyć tu między innymi miasteczko Ginostra i oczywiście sam wulkan Stromboli.

Ciekawie prezentuje się wyspa Filicudi. Mimo, że widok na nią z płynącego promu nie daje powodów do euforii, zaraz zejściu na ląd z pewnością odkryjecie jej piękno. Po wyspie można z powodzeniem spacerować – ścieżki są tu ogólnodostępne i łatwe. Warto odwiedzić charakterystyczne małe wioski, jak na przykład Valdichiesa czy Pecorini. Polecamy też zobaczyć Scoglio della Cana – wynurzającą się z morza iglicę skalną.

Gran Cratere

Ostatnią z 7 dużych wysp liparyjskich, jest Alicudi. Jest to bez wątpienia najmniej dostępna z nich, co dla jednych będzie wadą, dla innych natomiast – atrakcją. Na tej małej wyspie o kształcie niemal idealnego stożka, niegdyś mafia więziła swoich wrogów. Dziś mieszkają tam rolnicy i rybacy.

Miasto żyje w cieniu wulkanu. Jest zresztą świetną bazą do ewentualnej wycieczki w kierunku Etny, ale to nie jest jego jedyna zaleta i atrakcja. Po Katanii można z powodzeniem spacerować, stopniowo odkrywając jej urok oraz zabytki. Pierwszym miejscem, gdzie warto skierować swoje kroki, jest Piazza del Duomo. Ten plac, w którym zbiegają się główne ulice miasta, jest reprezentacyjnym placem Katanii. Możemy to obejrzeć miedzy innymi ciekawie zaprojektowaną fontannę-słonia zbudowaną po części z wulkanicznej lawy, ratusz miejski, barokową katedrę oraz kościół klasztorny.

Katania - katedra

Większość budynków przy Piazza del Duomo zaprojektował jeden architekt: Giovanni Vaccarini. Jeżeli spodoba się nam styl, w którym zbudowana jest katedra, warto zapoznać się z innymi dziełami tego pana; naprzeciwko katedry znajduje się budynek klasztoru św. Agaty. Co prawda, wnętrze zostało rozplanowane przez kogoś innego, jednak fasada nadal pozostaje oryginalna.

Opuszczając plac katedralny ulicą Via Vittorio Emanuelle II dotrzemy do Piazza San Placido, gdzie znajduje się XVIII-wieczny kościół. Znajdujemy się teraz w dzielnicy „czerwonych latarnii”. Jeśli chcemy się o tym przekonać, odnajdźmy dom XIX-wiecznego poety-erotyka Domenico Tempio  (dom nosi numer 140) – pod balkonem wyrzeźbiono ludzkie postacie w nieco dwuznacznych pozycjach.

La Pescheria, czyli lokalny targ żywności, uznawany jest za jeden z najlepiej przygotowanych na całej Sycylii. Wystarczy skorzystać ze schodów nieopodal marmurowej fontanny na Piazza del Duomo, aby znaleźć się wśród straganów i koszów pełnych owoców morza oraz owoców – tych zwykłych – i warzyw.

Via S. Calogero zaprowadzi nas z rynku do XIII-wiecznego zamku Castello Ursino. Dawniej była to duma Fryderyka II Wielkiego. W środku mieści się interesujące muzeum. Natomiast miłośnikom antycznej sztuki z pewnością spodoba się starożytny rzymski amfiteatr – jedna z niewielu pozostałości po Rzymianach, która przetrwała XVIII-wieczny wybuch Etny.

San Nicolo All’Arena

Nieopodal amfiteatru biegnie ulica Via Teatro Greco. Idąc wzdłuż niej dotrzemy do Piazza Dante – placu w kształcie półksiężyca, wokół którego mieszczą się pracownie wyrobu mebli artystycznych oraz ozdób metalowych. Naprzeciwko tego półkola znajduje się największy, aczkolwiek wciąż niedokończony, kościół na Sycylii – San Nicolo All’Arena.

Główną arterią komunikacyjną Katanii, jest Via Etnea. Biegnie ona od placu katedralnego, aż do podnóża wulkanu. Wzdłuż niej pobudowano wiele kościołów, pałaców, ogrodów oraz innych budynków, między innymi Uniwersytet.

Nazwa góry pochodzi od greckiego słowa aitne, co oznacza „płonę” – jest to nazwa oficjalna – jednak lokalnie wulkan nazywany jest Mongibello, co jest połączeniem arabskiego słowa gebel i łacińskiego mons – oba tłumaczy się jako „góra”

Etna

Od roku 1987 wokół góry rozciągnięto obszar ochronny, Parco dell’Etna. Obejmuje on prawie 6000 hektarów terenu, na którym oprócz samego wulkanu, znajdują się „pustynie lawy”. Park można zwiedzać na wiele sposobów – kolejką linową, autobusem, rowerem lub na piechotę. W zimie natomiast, można tu z powodzeniem pojeździć na nartach. Jednakże, nieprzewidywalne i niekontrolowane wybuchy nie pozwalają na zbudowanie tu jakiejkolwiek stałej architektury dla turystów, trzeba się więc liczyć z niedostępnością niektórych obszarów. Oczywiście, nie można zapomnieć o tym, że w górach może być znacznie zimniej, ale można też zostać poparzonym od słońca.

Ośeniżony wulkan

Wulkan ma ponad 270 kraterów bocznych, a na jej wschodnim stoku znajduje się głęboka na 1000 metrów rozpadlina Valle del Bove. Jego dolne stoki są gęsto zaludnione, a pola uprawne, sady oraz winnice sięgają do wysokości nawet 800-900 metrów n.p.m. Od V wieku naszej ery zaobserwowano 80 dużych wybuchów, a najgroźniejszy z nich – ten z roku 1669 – zniszczył pobliskie miasto – Katanię. Ostatnia erupcja Etny nastąpiła 01 sierpnia 2011 roku.

Ciekawostką jest, że wg mitologii Greków, wewnątrz wulkanu znajduje się Kuźnia Hefajstosa. Starożytni Rzymianie sądzili natomiast, że w wulkanie mieszka stugłowy olbrzym Tyfon, zamknięty tam przez Zeusa.

Katedra

Palermo, to przede wszystkim wyjątkowa architektura. Miasto słynie ze wspaniałej, wybudowanej około XII wieku katedry, której cechą charakterystyczną jest specyficzne wymieszanie stylów architektonicznych. Wewnątrz katedry znajdują się grobowce królewskie. Piękną budowlą jest również Palazzo dei Normanni – dawna siedziba królów Sycylii, dzisiaj siedziba parlamentu sycylijskiego. Wewnątrz pałacu znajduje się słynna Capella Palatina, czyli kaplica pałacowa, w której można obejrzeć przepiękne mozaiki przedstawiające wydarzenia z Biblii.

Naturalnie, na obszarze miasta znajduje się bardzo wiele kościołów, wybudowanych w przeróżnych stylach i ich kombinacjach, np. barokowa świątynia San Giuseppe lub kościół San Giovanni degli Eremiti, wybudowany na ruinach dawnego meczetu.

Kościół San Giovanni degli Eremiti

Warto zobaczyć również Normandzkie, pochodzące z XII wieku, pałace: Ziza oraz Cuba. Nie sposób ominąć Piazza Vigliena, czyli położonego w centrum miasta placu, wokół którego kręci się życie w Palermo. Zafascynowani historią z pewnością docenią pozostałości murów z czasów rzymskich oraz punickiej nekropoli, a osoby z mocnymi nerwami zapewne chętnie odwiedzą katakumby, czyli grobowiec Kapucynów, w którym zabalsamowane ciała można oglądać z za szyby.

Jednakże, architektura Palermo, to nie tylko zamierzchłe czasy. Miasto może się również poszczycić wieloma bardziej współczesnymi budynkami jak np. XIX-wieczny Teatro Massimo.

Warto wiedzieć, że poruszanie się po mieście własnym samochodem jest nieco utrudnione, ze względu na korki oraz wąskie uliczki, w związku z tym można rozważyć zaparkowanie auta pod miastem i skorzystanie z komunikacji miejskiej.

Noto

Dawne Noto zostało zrównane z ziemią w wyniku trzęsienia ziemi w roku 1693. Wkrótce, w wyniku wspólnych starań wybitnych urbanistów i architektów, miasto zostało odbudowane w późnobarokowym stylu.

Wielką atrakcją miasta jest, odbywający się od roku 1980, kwiatowy festiwal, podczas którego mieszkańcy miasteczka pokrywają jedną z ulic miasta dywanem z kwiatów, układając je w kunsztowne wzory i obrazy. Układanie tego niesamowitego dywanu zaczyna się w piątek, uroczystość odbywa się w niedzielę, a w poniedziałek cały ten majestatyczny kobierzec zostaje kompletnie „rozmontowany” przez biegające po kwiatach dzieci.

Katedra w Noto

Naturalnie, w Noto nie brak pereł architektonicznych – warto zobaczyć między innymi fasady i wnętrza kościołów, pałaców oraz panoramę barokowego centrum miasta, widoczną z klasztoru jezuitów San Carlo Borromeo al Corso.

Cefalu

W Cefalu przeważają typowo włoskie białe domki bogato zdobione kwiatami oraz kręte i wąskie uliczki poprzeplatane antycznymi i średniowiecznymi zabytkami architektury. Dodatkową atrakcją jest oczywiście nadmorski charakter tego miasteczka, a więc plaże (piaszczysto-żwirowe), no i przepiękne Morze Tyrreńskie. Z drugiej strony, Cefalu leży u stóp potężnej skały la Rocca.

Wielką zaletą takich miasteczek, jak Cefalu, jest ogromna różnorodność atrakcji: możemy tu z powodzeniem popływać, ponurkować, pospacerować, zjeść, potańczyć oraz naturalnie obejrzeć niesamowite zabytki oraz inne ciekawe miejsca, jak na przykład średniowieczne kościoły, fortyfikacje oraz normańską katedrę z XII wieku w której można zobaczyć między innymi bizantyjską mozaikę przedstawiającą Chrystusa Pantokratora.

Taormina

Historia Taorminy jest niezwykle burzliwa. Ze względu na swoje strategiczne położenie nad Morzem Śródziemnym, miasteczko było niejednokrotnie zdobywane przez różne nacje, dzięki czemu wykształciła się tu osobliwa mieszanka różnych kultur, widoczna zarówno w architekturze, jak i w życiu codziennym.

To, co może w Taorminie zachwycić to szczególne połączenie piękna przyrody i niesamowitych krajobrazów z nowoczesnymi ludzkimi osadami. W miasteczku możemy znaleźć niemal wszystko, co potrzebne nowoczesnemu podróżnikowi; wyjątkowe zabytki architektury, jak na przykład dobrze zachowaną grecką świątynię oraz ruiny amfiteatru, bary, restauracje, kawiarnie i dyskoteki, czyste plaże i błękitne morze. Czego chcieć więcej?

Może słynnego na cały świat wina z winogron porastających stoki Etny. A może potrzebujecie trochę ruchu i aktywności? Wybierzcie się na wycieczkę wokół wulkanu lub pójdźcie zobaczyć Gole Alcantra – zespół malowniczych wodospadów.

„Przemysł” winiarski rozwija się tu z powodzeniem od przeszło 4000 lat, a najsłynniejszymi jego produktami są wyjątkowe sycylijskie wina o dużej zawartości alkoholu, takie jak Marsala – słodkie lub wytrawne wino zawierające od 15% do 18% alkoholu, podawane najczęściej jako aperitif oraz jako dodatek do deserów.

Inne doskonałe wina, na które warto zwrócić uwagę, to różne odmiany trunku zwanego Nero d’Avola – jednego z najbardziej popularnych czerwonych win na Sycylii, podawanego najczęściej z daniami  z czerwonych mięs oraz pieczeni.

Warto spróbować też Porta Palo Bianco di Sicilia – wytrawnego wina gronowego, zazwyczaj serwowanego z rybą, drobiem lub wieprzowiną.

Wjazd
Obywatele polscy korzystają z prawa do swobodnego przepływu osób w ramach Unii Europejskiej/Europejskiego Obszaru Gospodarczego. Dokumentem podróży uprawniającym do bezwizowego wjazdu i pobytu (niezależnie od jego celu) na terytorium Republiki Włoskiej do 90 dni jest paszport bądź dowód osobisty. Prawo swobodnego przemieszczania się i pobytu otrzymuje też członek rodziny obywatela UE, niezależnie od jego przynależności państwowej. Ograniczenia swobodnego przemieszczania się i pobytu mogą mieć miejsce jedynie w przypadkach zagrażających polityce bezpieczeństwa państwa i zdrowiu publicznemu.

Przepisy celne

Nie ma ograniczeń przy wwozie i wywozie pieniędzy. Jednakże zgodnie z przepisami unijnymi, podróżni wjeżdżający lub wyjeżdżający z terytorium Włoch są zobowiązani do zgłaszania organom celnym posiadanej przy sobie gotówki w kwocie równej lub wyższej niż 10.000 EUR (także jej ekwiwalentu w innych walutach lub łatwo zbywalnych aktywach, np. akcjach, obligacjach, czekach podróżnych, itp.).
Zwierzęta domowe towarzyszące właścicielom w podróży do państw Unii Europejskiej muszą mieć paszporty, co jest wymogiem prawa unijnego. Do wyrobienia paszportu z emblematami UE potrzebne są dokumenty zawierające dane właściciela oraz informacje na temat zwierzęcia. Niezbędne jest także przedstawienie zaświadczenia o szczepieniach zwierzęcia i przebytych chorobach. Zwierzę musi mieć identyfikator w postaci elektronicznego chipu, którego numer i miejsce umieszczenia będą odnotowane w paszporcie. Paszporty wydają lecznice weterynaryjne, których spis znajduje się na stronie internetowej Krajowej Izby Lekarsko-Weterynaryjnej. Identyczne zasady obowiązują w podróżach z psami i kotami do sąsiednich państw nie należących do UE, ale mających te same standardy ochrony przed wścieklizną, tzn. do Watykanu i San Marino.

Przepisy prawne
Przestępstwa narkotykowe zagrożone są we Włoszech karą pozbawienia wolności w  wymiarze od roku do 22 lat oraz karą pieniężną. Nielegalny wwóz na terytorium Włoch papierosów produkcji zagranicznej jest zagrożony grzywną oraz karą pozbawienia wolności w wymiarze od dwóch do pięciu lat. Karane jest kupowanie sprzedawanych na ulicach podrabianych artykułów znanych marek światowych (nawet do 3000 euro).

Meldunek
Istnieje obowiązek meldunkowy, ale dopełnić go powinien obywatel włoski zapraszający cudzoziemca. Musi on w ciągu 48 godzin zgłosić na miejscowej policji pobyt cudzoziemca i podać dokładny adres. W przypadku pobytu w ośrodkach turystycznych obowiązku dopełnia jego administracja.

Zdrowie
We Włoszech nie ma zagrożeń sanitarno-epidemiologicznych. Nie są wymagane szczepienia. Osoby płacące składki na NFZ mają prawo do opieki medycznej w ramach ubezpieczenia. Udając się do lekarza, należy przedstawić dokument potwierdzający ubezpieczenie, tzn. Europejską Kartę Ubezpieczenia Zdrowotnego (EKUZ). EKUZ uprawnia tylko do korzystania z podstawowych usług medycznych, dlatego wyjeżdżającym za granicę zaleca się wykupienie dodatkowych ubezpieczeń prywatnych, które w razie konieczności pokryją koszty leczenia w szerszym zakresie, jak również koszty opieki medycznej w prywatnych szpitalach i klinikach. Jeśli lekarz zleci badania specjalistyczne, pobierana jest zryczałtowana opłata, ustalana przez władze każdego regionu. W nagłych przypadkach i w dni wolne od pracy można zgłaszać się do przyszpitalnych ambulatoriów. Jeśli lekarz stwierdzi, że sytuacja wymagała pilnej interwencji, świadczenie jest bezpłatne. W niektórych miejscowościach znajdują się specjalne ośrodki zdrowia dla turystów (Servizio di guardia turistica, Servizio di guardia medica estiva). Opłaty za świadczenia zdrowotne: wizyta u lekarza – do 36 EUR (za poradę lub badanie). Leczenie szpitalne jest bezpłatne, chyba że pacjent wybierze salę o podwyższonym standardzie. Za niektóre leki na receptę trzeba zapłacić wyłącznie niewielką opłatę ryczałtową (do 3,10 EUR), za pozostałe trzeba zapłacić pełną lub częściową cenę (na pełną odpłatność wskazuje słowo „ticket” na rachunku). Zniżki lub całkowite zwolnienie z opłat przysługują m.in. niepełnosprawnym, dzieciom do lat 6, niewidomym i głuchoniemym, przewlekle chorym oraz kobietom w ciąży. Do wystawienia recepty objętej refundacją uprawniony jest lekarz praktykujący w państwowej służbie zdrowia. Osoby nieubezpieczone w Polsce powinny przed wyjazdem wykupić ubezpieczenie turystyczne w wybranym towarzystwie ubezpieczeniowym.

Informacje dla kierowców
Kierowcy pojazdów mechanicznych mogą prowadzić samochody na terenie Włoch na podstawie ważnego polskiego prawa jazdy oraz polskiego świadectwa kwalifikacji (kierowcy zawodowi). Przy stałym pobycie przekraczającym okres 1 roku nie jest już wymagana wymiana prawa jazdy na włoskie. Osoby posiadające polskie prawa jazdy mogą jednak na własne życzenie dokonać wymiany dokumentu na włoski.  Wymiana taka nie wiąże się z koniecznością ponownego zdawania egzaminów. Zgodnie z włoskim kodeksem drogowym, kierowcy pojazdów zarejestrowanych za granicą są zobowiązani do natychmiastowego opłacenia mandatów nałożonych przez kompetentne służby za wykroczenia popełnione w ruchu drogowym. W przypadku niemożności wniesienia opłaty z jakichkolwiek przyczyn, samochód musi być pozostawiony na parkingu depozytowym, wyznaczonym przez nakładające karę służby. Kierowca jest w takim przypadku zobowiązany do pokrycia kosztów postoju pojazdu na parkingu. Mandat przyjęty i zapłacony jest równoznaczny z przyznaniem się do wykroczenia drogowego i powoduje brak możliwości odwołania się do wyższej instancji. W przypadku niesłusznego mandatu należy przyjąć mandat i złożyć kaucję na wymierzoną karę, a następnie złożyć odwołanie do Prefekta lub do Sędziego Pokoju nie później niż w ciągu 60 dni od daty wystawienia mandatu. Maksymalny limit dopuszczalnego stężenia alkoholu we krwi wynosi 0,5 promila. Wydane w 2009 r. przepisy zaostrzyły sankcje za prowadzenie pojazdów pod wpływem alkoholu lub środków odurzających. W zależności od stwierdzonego stężenia alkoholu, przepisy przewidują różne sankcje od grzywny do aresztu, a nawet konfiskaty samochodu. Za niektóre wykroczenia, jak znaczne przekroczenie prędkości, prowadzenie pod wpływem alkoholu i środków odurzających, zawracanie na autostradzie lub przed wjazdem na autostradę, oprócz kary pieniężnej grozi również zawieszenie ważności prawa jazdy na okres do trzech miesięcy. Po upływie terminu nałożonej kary, dokument można odebrać osobiście we właściwej miejscowo Prefekturze, lub jest on odsyłany do Konsulatu, który przekazuje go do Wydziału Komunikacji Urzędu Miasta lub Starostwa, które je wystawiło.
Szczegółowe informacje dla kierowców zawodowych znajdują się na stronie internetowej Konsulatu Generalnego RP w Mediolanie.

Podróżowanie po kraju
Nie ma ograniczeń. Autostrady są płatne.

Bezpieczeństwo
Turyści narażeni są we Włoszech przede wszystkim na kradzieże (dokumenty, pieniądze) oraz włamania i kradzieże samochodów. Z uwagi na przypadki nielegalnego i oszukańczego pośrednictwa pracy, zaleca się wzmożoną ostrożność wobec ogłoszeń dotyczących ofert pracy we Włoszech.

Przydatne informacje

W razie wypadku lub innego zdarzenia wymagającego interwencji należy powiadomić policję (tel. 113),  karabinierów (tel. 112), straż pożarną (tel.115).  Wprowadzany jest także uniwersalny numer pomocy – tel. 112, pod który będzie można dzwonić w każdej sprawie. Połączenia są bezpłatne.

Kradzież należy bezzwłocznie zgłosić w najbliższym komisariacie policji lub karabinierów. Protokół będzie potrzebny do uzyskania odszkodowania od towarzystwa ubezpieczeniowego. Jak najszybciej należy zastrzec zgubione lub skradzione karty płatnicze i kredytowe. W razie utraty paszportu lub innego dokumentu należy zgłosić to policji i jak najszybciej skontaktować się z polską placówką.

Źródło - Ministerstwo Spraw Zagranicznych