Etna, dymiący olbrzym, jest dominującym widokiem we wschodniej Sycylii. Na całym obszarze, od Augusty na południu, po Taorminę na północy, stożek będzie bardzo dobrze widoczny z niemal każdego miejsca. Jest to najwyższy w Europie stożek wulkaniczny – ma aż 145 km obwodu u podnóża, a jego wysokość liczy około 3323 m n.p.m. Jest wulkanem czynnym, wobec tego z krateru stale wydobywa się para i gaz, a w nocy błyska na szczycie gorąca lawa.
Nazwa góry pochodzi od greckiego słowa aitne, co oznacza „płonę” – jest to nazwa oficjalna – jednak lokalnie wulkan nazywany jest Mongibello, co jest połączeniem arabskiego słowa gebel i łacińskiego mons – oba tłumaczy się jako „góra”
Etna
Od roku 1987 wokół góry rozciągnięto obszar ochronny, Parco dell’Etna. Obejmuje on prawie 6000 hektarów terenu, na którym oprócz samego wulkanu, znajdują się „pustynie lawy”. Park można zwiedzać na wiele sposobów – kolejką linową, autobusem, rowerem lub na piechotę. W zimie natomiast, można tu z powodzeniem pojeździć na nartach. Jednakże, nieprzewidywalne i niekontrolowane wybuchy nie pozwalają na zbudowanie tu jakiejkolwiek stałej architektury dla turystów, trzeba się więc liczyć z niedostępnością niektórych obszarów. Oczywiście, nie można zapomnieć o tym, że w górach może być znacznie zimniej, ale można też zostać poparzonym od słońca.
Ośeniżony wulkan
Wulkan ma ponad 270 kraterów bocznych, a na jej wschodnim stoku znajduje się głęboka na 1000 metrów rozpadlina Valle del Bove. Jego dolne stoki są gęsto zaludnione, a pola uprawne, sady oraz winnice sięgają do wysokości nawet 800-900 metrów n.p.m. Od V wieku naszej ery zaobserwowano 80 dużych wybuchów, a najgroźniejszy z nich – ten z roku 1669 – zniszczył pobliskie miasto – Katanię. Ostatnia erupcja Etny nastąpiła 01 sierpnia 2011 roku.
Ciekawostką jest, że wg mitologii Greków, wewnątrz wulkanu znajduje się Kuźnia Hefajstosa. Starożytni Rzymianie sądzili natomiast, że w wulkanie mieszka stugłowy olbrzym Tyfon, zamknięty tam przez Zeusa.
